دیوان جامی

114. تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: 5059/2 دیوان، با دیباچه نثری تقی الدین محمد حسینی در سرگذشت جامی و اینکه من سروده‌های جامی را در هفت دیوان گذاردم، نخستین شبیه دارای قصاید توحید و معرفت و مناقب خاندان پیامبر و شاهان و بزرگان، دومی شبابیه، سومی صبائیه (این دو غزل است)، چهارم جلالیه، پنجم نقل عشاق که هر دو غزل عشقی است، ششم ضروریات به ترتیب تاریخ احیاء و اموات، هفتمی معمّیات، آنگاه فهرست قصاید است که از هر یک بیتی آمده است. این مجموعه همچنین شامل: دیوان جامی با دیباچه‌ای از خود جامی به نثر و نظم و در آن آمده که از جوانی تا پیری شعر سرودم و به بیاض آوردم و اکنون می‌خواهم آنها را در این دیوان بگذارم. سپس چند مثنوی است در تحمید و لغت و جواب «جلاء الروح» خاقانی، تحفة الاسرار درباره درویشی و فقر و وصف پیری و پند و ترجیع و چند تعریف (245پ-351 متن و هامش (رساله شماره 11) و با دیباچه ای به نظم و نثر از خود او و در آن آمده که من در 884 از 60 گذشتم و به 70 رسیدم و نزدیک به ده هزار بیت سرودم و در اینجا آوردم. ستایش سلطان در آن هست و قصاید و غزل و قطعه و رباعی (352پ-402ر) (رساله شماره 12) و دیوان با دیباچه کوتاه خود او، قصاید است و مثنوی و غزل و رباعی (403پ-431پ در متن و هامش یکم) (رساله شماره 13)؛ خط: نستعلیق، کا: محمد رضا گلپایگانی، تا: 1009ق؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: رویه میشن سیاه، (از 2ر در حاشیه دوم به خط تازه‌تر)، 28 سطر [ف: 3 - 633]