دیوان جامی

10. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 1413 آغاز: موزون ترین کلامی که غزل سرایان انجمن انس و محبت و قافیه سنجان نشیمن و مودت بادای آن زبان بگشایند حمد و ثنای داناییست ... زانکه نقد سخن درین بازار ×× گرچه باشد چو زر تمام عیار؛ انجام: جامی که بمهر کرده بودی خویش ×× بردار دل از جفا و می بین یویش خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: نیمه شعبان 892ق؛ با سرلوح، مجدول؛ این نسخه جز آن سه دیوانی است که منزوی (186: 2 س 102) شناسانده؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: مقوا، 269گ، 14 سطر (7×14)، اندازه: 11/5×20سم [ف: 8 - 87]