دیوان تجلی شیرازی

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 191/2-فیروز آغاز: (قصیده): پر شد ز عطر خوش دلی از بس که روزگار ×× چون عطسه از دماغ زمین جست نو بهار ...؛ آغاز موجود از انشاء: مدتی دیگر است که دل به این آتش می‌سوزم و بوی خون از این دریا می‌شنوم هان تا در بساطم خیره ننگری و تیره نظر نکنی؛ انجام: و الا این بنده بهره خود از لذت یافته و نصیب خویش از احتظاظ فرمانبری دریافته باشم و السلام علی من استمع فاسمع و نفع فانتفع. شامل یک قصیده بلند با قافیه راء (ظاهراً بهاریه اوست) و پس از آن مثنوی معراج الخیال، غزلیات و قطعات و رباعیات. در آخر اشعار (که ناقص است) یک برگ نثر است و گویا از منشآت تجلی؛ خط: نستعلیق، کا: علی نقی بن عبدالقادر، تا: 1108ق؛ کاغذ: دولت آبادی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 59ص (522-580)، 19 سطر،اندازه: 15×25/5سم [ف: 21 - 264]