دیوان پروین همدانی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14447 آغاز: ره عقلم زده سودای رخ چون مه دوست ×× آنقدر مست و بم کانچه ببینم همه اوست / هیچ شمشاد قد و گلرخ و قوس ابرو نیست ×× که نه آشفته آن سرو قد و ابرود اوست / تا دلم بسته یک تار از آن زلف دوتاست ×× به دو جعدش که مشامم همه دم غالیه بوست / کی چنین جلوه کند لاله احمد به چمن ×× یا چنین کی رود آن سرو که اندر لب جوست / هر کجا می‌گذرم قصه آن حوروش است ×× هر که را می‌نگرم دعوی آنست که هوست؛ انجام: خنک آنکس که بود ماهرخی محرم رازش ×× بی نصیب آنکه چنین همدم و همراز ندارد / کسی از سر سخن صرفه نبرد بار، که «پروین» ×× بت شیرین وی از نوش لب اعجاز ندارد غزلیات شاعر را از حرف «تا» تا «دال»؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ بی‌کا، بی‌تا؛ اهدایی: عباس زندی، مرداد 1375؛ جلد: مقوایی قهوه‌ای، 20گ، 14 سطر، اندازه: 13×21سم [ف: 38 - 588]