دیوان بیگلربیگی تاج بخش

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2942 آغاز: ای که افکندی بگردن از دو زلف خود دو مار ×× آن دو مار از جان من جانا برآوردی دمار / من کناره از جهان گیرم چو تو آیی برم ×× باز می‌بینم جهان آمد مرا اندر کنار (قصیده ایست در ستایش از وزیر مؤتمن الملک صاحب اختیار) ... مختصر عرض شعاعی را جوابی بازگو ×× کافتاب از ذره پروردن ندارد عیب و عار؛ انجام: تیغ ابرو تیز و مژگان تیز و تیر غمزه تیز ×× خون عاشق کی روا باشد بریزی با ستیز / پند نگرفتی شعاعی که تا که افتدی ببند ×× بسته شد راه فرار و خسته شد پای گریز قصیده و غزل است و نزدیک 189 بیت؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: سه‌شنبه 2 شوال 1294ق؛ مجدول؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سرخ، 9گ، 13سطر (10×19)، اندازه: 15/5×25سم [ف: 10-1818]