دیوان بیرجندی

قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 12143/2 آغاز: قصیده ایست که جناب ملاذ الأنام حضرت حجة الاسلام ... دوش آن بت مرا گرفت کنار ×× بوسه زد بر لبم هزار هزار؛ انجام: صافی از هجر او در آزار است ×× بند هجران ز گردنش بردار قصیده رائیه است. ناظم این قصیده را در جمادی الثانی سال 1299 سروده است و در آن به معجزه‌ای که در سامراء اتفاق افتاده و طی آن شخص لالی شفاء یافته بود، اشاره دارد. این قصیده را در مجلس درس استادش میرزا محمد حسن شیرازی خوانده و مورد قبول ایشان و سایرین قرار گرفت. این قصیده در پایان کتاب وقایع الشهور و الایام شاعر، به چاپ رسیده است. مرحوم مدرس تبریزی در ریحانة الأدب درباره شاعر این قصیده می‌نویسد: «قاینی بیرجندی از اکابر علمای امامیه می‌باشد که در 12 ذی الحجه سال 1352 در 77 سالگی در بیرجند وفات یافت؛ وی از شاگردان حاج میرزا حبیب الله رشتی، حاج میرزا محمد حسن شیرازی (میرزای بزرگ)، حاج میرزا حسین نوری، ملا علی اصغر بیرجندی، و دیگر اکابر وقت بود و از مشایخ اجازه صدیقنا الأعظم آقای سید شهاب الدین مرعشی نجفی مقیم قم می‌باشد؛ اجازه مذکور، مبسوط و مانند لؤلؤة البحرین، شیخ یوسف بحرانی بود و نامش الاجازة الوجيزة للدرة الفاخرة العزیزة است»؛ خط: نسخ خوش، بی‌کا، تا: 29 جمادی الثانی 1350ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مشمعی مشکی، 3گ (19-21)، 18 سطر (8×16)، اندازه: 14×21سم [ف: 30 - 602]