دیوان بیدل شیرازی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2388 آغاز: قصائد: مشو مغرور ای غافل بدین یکروزه دنیا ×× که این دولت نمی‌ماند برای هیچکس بر جا ... مراثی: چون خاطر رسول ازین خاکدان گرفت ×× روحش هوای کنگره لامکان گرفت؛ انجام: قصائد: شرم بادت زانچه میگویی که باشد جای شرم ×× شکوه در دوران شه بیدل زدوران تابکی. مراثی: بیدل شوریده میگوید بفریاد و فغان ×× پشت امت خم شد از بار گنه همچون کمان / ای رسول انس و جان ×× رحم کن بر امتان دیوان او شامل دو قسمت است: 1. قصاید (ص 1-41) در مدح حضرت علی (ع)، فرمانفرما، محمد شاه غازی، حضرت حجت (ع)، حضرت رسول (ص)، فتحعلیشاه، دو قصیده، 590 بیت، 2. مراثی (50-76) ترکیب بندی است در 33 بند که هر بند آن در مرثیه یکی از ائمه است. به ترتیب: حضرت رسول (ص)، حضرت فاطمه (س)، حضرت علی (ع)، حضرت امام حسن (ع) و از بند 5 تا 30 در مرثیه امام حسین (ع) و وقایع کربلا است بند 31 مرثیه امام موسی الرضا (ع) و بند 32 مرثیه علی بن موسی الرضا (ع) و بند 33 خاتمه مراثی است و در پایان نسخه یک قطعه نوحه در شهادت امام حسین (ع) است، جمعاً 243 بیت؛ خط: نستعلیق، کا: محمد زکی نوری، تا: 1303ق؛ مجدول، دو سرلوح مذهب مرصع؛ کاغذ: فرنگی آبی، جلد: مقوای سیاه، 76ص، 15 سطر (8×15)، اندازه: 13/5×21سم [ف: 8 - 97]