دیوان بهاء ساوجی

تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 304 آغاز: چو زلف هندوی یارم همیشه بی سروپا ×× زچشم جادوی اویم همیشه و اله و شیدا؛ انجام: بر صدق ضمن محضر از جمله شهود است (الداعى المحرر نصرالله العراقی) در پایان این دیوان گواهی مجدالدین، شهاب الدین، محیی الدین، مهد اعلی عصمت الدین شاه عالم، امیر جولجين بهادر، رکن الدین شاه اسلام، صدرالدین و بهاء الدین صدیقی، مرتضی اعظم کمال الدین و غیاث الدولة علی بیک، غیاث الدولة یوسف شاه، شمس الدین عبدالله برهان، تاج الدولة امیرعلی نجم الدین دهستانی، محیی الدین محمود شاه، مجدالدین محمد شاه، عمادالدین کرمانی فقیه، خواجه حسن القولی کهنبانی، کمال الدین ولد علی بن الحسين بن محمد، فخرالدین میرمیران زنگی عجم، ظهير الدولة حسین طالبی، موفق الدین و بهاء الدین ساوجی و نصرالله عراقی بر صحت انتساب دیوان دیده می‌شود. مستوفی در تاریخ گزیده (ص 816) می‌گوید: دارای قصاید است (الذريعة 143/9). این نسخه به شاعری بدین نام نسبت داده شده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ مجدول، با سرلوح‌های زرین؛ کاغذ: ترمه سمرقندی، جلد: تیماج مشکی، ابعاد متن: 8×15، اندازه: 16×25سم [ف: 4 - 476]