دیوان باقر خرده کاشانی

مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 6555 آغاز: الهی در سخن چون تیغ بران کن زبانم را ×× زسین اسم بالله برگشا قفل زبانم را؛ انجام: از راز درون با تو نمیگویم هیچ ×× چون میدانم که راز من میدانی باقی مانده دو نسخه از دیوان محمد باقر خرده کاشانی شاعر نیمه اول قرن یازدهم درگذشته به سال 1038ق است که ترجمه حالش به تفصیل در تذکره میخانه (ص614-627) مسطورست. قسمت اول شامل غزل و قصیده درهم است. آغاز: «الهی در سخن چون تیغ بران کن زبانم را ×× ز سین اسم بالله برگشا قفل زبانم را»، انجام: «برسر راه تو جان بر سرجان ریخته ام ×× که مباد از نم دل پای تو در گل برود»، قسمت دوم شامل غزلیات است از حرف تاء تا یاء و رباعیات از حرف الف تا یاء، آخر غزلیات و اول و آخر رباعیات نیز افتاده است و مقداری از قصاید در میان غزلیات صحافی شده است. آغاز: «صد دسته گل از طرف گلستان تو چیدم ×× اما زدنش بر سر دستار حرامست»، انجام: «از راز درون با تو نمیگویم هیچ ×× چون میدانم که راز من میدانی»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ کاغذ: سرکه‌ای، جلد: پارچه‌ای، 171گ، 15 سطر (7×14)، اندازه: 13/7×21/8سم [ف: 7- 377]