دیوان بابا طاهر

11. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1000/7 آغاز: بسمله. بعد از حمد و سپاس حضرت واجب الوجود جلت عظمته و صلوات بر خواجه کاینات؛ انجام: نفس بر سینه طاهر رسیده ×× دم رفتن عزیز ما کجایی. با دیباچه ای است به نثر. سپس «قصیده» در قافیه میمی با این سرآغاز: «دلا تا زار چون تو دلبر استم ×× به تن عود و به سینه مجمر استم»، آنگاه 128 دو بیتی منسوب به او؛ خط: نستعلیق تحریری، کا: عبدالله کجوری، تا: 1332ق، جا: تهران؛ 5گ (31ر-35ر) [ف: 2 - 107]