دیوان انوری ابیوردی

150. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 2/95-275 آغاز: بسمله. اگر محول حال جهانیان نه قضاست ×× چرا مجاری احوال بر خلاف رضاست / بلی قضاست بهر خیر وشر عنا نکش خلق ×× بدان دلیل که تدبیرهای [تو] جمله خطاست؛ انجام: ای دل مگذار عمر چون بی خبران ×× ایمن ... روزگار گذران / تو طاق نه با تو همان خواهد کرد ×× ایام که گردو می کند با دگران خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 268گ، 15 سطر، اندازه: 14×21سم [ف: 4 - 1863]