دیوان انوری ابیوردی

27. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 307 آغاز: آغاز قصائد: بسمله. مقوری به بآلت بقدرت مطلق ×× کند بشکل بخاری چو گنبد ارزق؛ آغاز غزلیات: ای غارت عشق تو جهانها ×× بر باد تو خانمانها؛ آغاز رباعیات: ای بحر کرم نهایتی نیست ترا ×× وای وعده وصل غایتی نیست ترا؛ آغاز مقطعات: نگر تا حلقه اقبال ناممکن نجنبانی ×× سلیما ابنها لامل که محروما مسکینا؛ انجام: پایان قصائد: مشتری گر بتو رسیدی هیچ ×× بدل و جانت مشتری بودی؛ پایان غزلیات: این سخن چون بگوش قاضی شد ×× گفتی از خشم موش قاضی شد؛ پایان رباعیات: دی گر بفروزد عز دین عدل عمر ×× و زجود تهی کرد زمین عدل عمر / امروز بقصد زبان جهان میگوید ×× ای عدل عمر بیا ببین عدل عمر. فرغت عن هذا الکتاب اسمه کلیات ملک الشعرا حکیم اوحدالدین انوری طاب ثراه و جعل الجنة مثواه. فی یوم الاربعا من شهر شعبان سنه 989 تسع و ثمانین و تسعمائه محرره بنده حضرت محمد کیشی خان محمد ابن عبدالغنی قریشی والسلام. تم. پایان مقطعات: جز صبر و بردباری روی همی نه بینم ×× چون عاشقم چه چاره جز صبر و بیقراری قصاید و رباعیات به ترتیب حروف قوافی است و مقطعات و غزلیات نامنظم و بی ترتیب است؛ خط: نستعلیق، کا: خان محمد قریشی، تا: 989ق؛ مجدول، دارای چهار سرلوح کتیبه‌ای مذهب مرصع بسیار خوب؛ مهر: «بسم الله الرحمن الرحیم انه من سلیمان 1271»، «الراجی الی الله شاهرخ 1267»، مهر ولیعهدی مظفرالدین شاه قاجار نقش شیر و خورشید و شمشیر؛ کاغذ: دولت آبادی نخودی، جلد: مقوای روکش تیماج گلی، 661ص، 21 سطر، اندازه: 14×25سم [ف: 3 - 98]