دیوان امیر خسرو دهلوی

38. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 2850 آغاز: غرة الکمال. چه زهره خاک مسکین را که توحید خدا گوید ×× بدین آلودگی ذات مقدس را ثناگوید / اگر مردم صفات ذات او گوید بدان ماند ×× که در دریا فتد مور وحدیث آشنا؛ انجام: بس گنج معانی که گشاد ازپره دل کلکم که دودندانه کلید هنر آمد. عمر تو بدولت ابدی باد درآفاق ×× روشن شده نام تو که عمر دگر آمد آغاز دیباچه دیوان: آغاز عرض دیباچه، احوال این الواح غرور و آثار این آثار در روبیان این روایت صفه ی فصاحت وتبیان این رویت صحیفه حصانت که به تهذیب غرائب مذهب وتذهیب رغائب ... انجام دیباچه: ... روانیست که این نقصان کامل را اگر گناهست از من ناقص عفو کن واگر والعیاذ بالله درین گفتار ودرهمه گفتار من کذاب ... ودعاء ختم این که توفنی مسلماً والحقنی بالصالحین آمین برحمتک یا ارحم الراحمین ویا اکرم الاکرمین؛ آغاز مطالع غرة الکمال: چون آفتاب روشن توحید ذوالجلال ×× بنمود رخ زمطلع این غره کمال / کو کاملان دهر ازاین قبله گاه نور ×× بینند دررکوع درآیند چون هلال؛ انجام مطالع غرة الکمال: ... منت خدایرا که شد این ماه نو تمام ×× ازهجرت رسول شده هفتصد و دو سال / چون ذوالجلال کرد تمامش قبول او ×× کردم حواله هم به خداوند ذوالجلال شامل: «غرة الکمال» (از انتها ناقص) و مطالع غرة الکمال (کامل) و دیباچه دیوان (از ابتدا ناقص) را دربردارد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 10؛ افتادگی: وسط؛ با سرلوح زیبا، مجدول؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 140گ، 15 سطر، اندازه: 11×18سم [ف مخ: 2 - 910]