دیوان امری

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1109/5 آغاز: فکر در ذات ایزد متعال ×× هست محض گناه و عین ضلال / نزد آن کس که نکته دان باشد ×× فکر صدق و صواب آن باشد / که کند در حقیقت اشیا ×× تا بداند به وجه حق همه را / ... پس نماید به وجه حق این فکر ×× کز چه رو لا اله آمد ذکر / لاست در اول ای عزیز نکو ×× چه الهست آن که نافی از او / نفی موجود آن توجه بود ×× هست اله ار به ذات خود موجود / ورنه موجود بلکه معدوم است ×× نفی او نزد عقل معلوم است؛ انجام: مهر حیدر که اصل ایمان است ×× در دل من به جان آن است / شکرلله که امری از دل و جان ×× از علی تازه کرده اس ایمان / مهر او مهر کرد چون دهنم ×× ختم شد تا به منقبت سخنم مثنوی در فکر و ذکر مشتمل بر تحقیق در ذکر کلمه توحید؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی سفید، جلد: گالینگور مشکی، 6ص (73-78)، 13سطر، اندازه: 11×16سم [ف: 3 - 558]