دیوان اکسیر

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9023 آغاز: الهی لوخ محفوظ سخن کن تارو پودم را ×× بکن صرف نوشتن چون قلم بود و نبودم را / زهر مویم دهانی چون زره در شکر خود بگشا ×× به ذکر خویش گردان لحن داودی سرورم را؛ انجام: یاقوت چو مشق خط ریحان کردی ×× در تن ز خط پشت بسی جان کردی / از خوندن خط آن گل رو چشمش ×× هر لحظه ختم هزار قرآن کردی. انجامه: حرره العبد الحقير محمد عظيم الاكسير فی قرية كالپی من بلاد الهند في سنة 1150 تمت. سروده در 1155 در فیض آباد اوده (نسخه‌های منزوی 2230) جز آنچه که در فهرست اوده اسپر نگر (ص 435 ش 276) آمده است. شامل غزلیات (1پ-169ر) و رباعیات (163ر-184ر)؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1150ق، جا: قره کالپی از بلاد هند؛ با اشعار اضافه شده فراوان در حاشیه و بین سطور، بعضی از بخش‌ها را مؤلف سترده و اشعار و کلمات دیگری جایگزین کرده است. وی در موارد زیادی ترتیب ابیات را به هم زده و برای مشخص شدن ترتیب ابیات را به هم شماره گذاشته است، تعریف تصوف منسوب به امام جعفر صادق (ع)، حرز یادگیری مطالب کتاب، روایت و دعا از حضرت ابی الحسن (ع) و امیرالمومنین علی (ع)، چندین دعا و حرز؛ مهر: مؤلف «جان اکسیریاب 1150» (مربع) و «بحق محمد اکسیر اعظم شده» (مربع)، «صل علی محمد سنه ...» (بیضی)، «علی الحسینی» (چهارگوش)، «الواثق بالله الغنى عبده علی نقی بن عباس الحسینی 122(؟)» (مستطیل)، کتابخانه جعفر سلطان القرایی؛ خریداری از جعفر سلطان القرایی در آذر 1348ش؛ کاغذ: نیلی، جلد: تیماج عنابی، 182گ، 15 سطر (7×13/5)، اندازه: 11/7×20/5سم [ف: 29/2 - 636]