دیوان اسیری

1. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 246 آغاز: ای اسیری چون گرفتارش شدی ×× دائماً خون دل از دیده ببار؛ انجام: ما مست شراب وصل یاریم ×× از هر دو جهان خبر نداریم مثنوی اسیری که آن را «اسرار الشهود» نامیده پیش از غزلیات گذارده شده و دو رساله که در معنی یک رباعی و یک بیت می‌باشد پس از رباعیات اسیری است، اوراق غزلیات جابجا شده و برخی از آنها افتاده و دو مکتوب دوستانه در حاشیه چند صفحه آن نگارش یافته و رساله دوم ناقص و آخرین سطر آن این است: محرم سرادقات حضرت الهی خواهد بود بیت: «ز من جان پدر این پند بپذیر ×× برو دامان صاحب دولتی گیر / که قطره تا صدف را در نیابد ×× نگردد گوهر و روشن نتابد»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ واقف: سپهسالار؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج، 91ص، 17 سطر، اندازه: 12×19/5سم [ف: 2 - 560]