دیوان احمد

قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 5879-29/219 آغاز: این قفس تنگ است این دریای ژرف ×× می‌خروشد همچو یک جای شگرف / عشق مجنون شمه ای از بوی ماست ×× روی لیلی اش نظر کن سوی ماست؛ انجام: مور اگر افتاد درچنگال شیر ×× عاقبت شیر ژیان را می‌درد / پشه ای کواوفتاد از گوش فیل ×× عاقبت پیل دمان را می‌برد بیاضی است که در آن شاعری با تخلص احمد اشعار خود را از اعم از غزلیات و تخمیسات و مثنویات، تحریر نموده است این اشعار در پند و اندرز و حکایات اخلاقی است؛ خط: تحریری، کاتب = مؤلف، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ جلد: مقوا، 55گ، 14 سطر، اندازه: 11×18سم [ف: 4 - 1856]