دیوان ابوالفیض دکنی

17. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2768 آغاز: گنج ترانه فلز نیم کفی از غبار ×× خوان ترا هفت بحر یکقدخ شوربا؛ انجام: راندند ز بخت کاروانها ×× ماندند بدهر داستانها هم پس از قصاید و غزلیات و رباعیات مثنوی (نل و دمن) فیضی آغاز می‌شود؛ خط: نستعلیق، کا: محمد علی نیاردمی، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز؛ پشت آخرین برگ ابیات: «دلم ز کنج قفس تا گرفت دانستم ×× که در بهشت مکرر نمیتوان بودن» و «چون فتیله هیچ کس بر مدعای خود نسوخت ×× عیش این آتش بجان افتاده داغم می‌کشد» و «ناصحا منعم درین آبادی و ویران مکن ×× عاشقانترا دل خراب و چشم آبادان خوشست»، و رباعی «در عالم بیو فاکسی خرم نیست ×× شادی و نشاط در بنی آدم نیست / آنکس که درین زمانه او را غم نیست ×× یا آدم نیست یا در این عالم نیست». اقل عبادالله الملک الباری مجیر الدین دباغ لاری سنه 1182»؛ مهر: «کنیز فاطمه سکینه 1228»؛ جلد: چرمی، 235گ، 17-14سطر، اندازه: 13/5×23سم [ف: 2 - 626]