دیوان ابن ولد

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 505/10-طباطبائی اشعاری است آمیخته به اشارت و رمز از ابن ولد که مصراع‌های آن با تقویم و تأخیر و بسیار پرغلط نوشته شده است. نخستین بیت: چو خضر وقت خویشم گو به موسی ×× که از علم لدن ما راست دیوان / ید و بیضاء موسی ام به جیب است ×× عصای اوست در دستم چو ثعبان. و از جمله دیگر ابیات: برو اول زبان از ما بیاموز ×× زبان ما بود گفتار مرغان /یک مرغم مرا سیمرغ خوانند ×× یکی راسی مخوان سی را یکی خوان، قطعه (یا) قسمتی از یک قصیده؛ بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی شکری و سفید، جلد: تیماج قهوه‌ای، 2گ (70پ-71ر)، اندازه: 10/5×18سم [ف: 22 - 193]