دیوان ابله

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 69/4-طباطبائی آغاز: لولا صدود اظهرت لبنا ×× لم يحک جسمی خصرها المضنی / لبیت فیها العشق حین دعا ×× و سالت مغناها فما اغنی؛ انجام: فدم فی نعیم لا یکدر صفوه ×× و عیش يحول العيش و هو نضير. هذا ما وقفت عليه من كلام هذا الشاعر الشهير بالابله انتخاب دیوان محمد بن بختیار بن عبدالله بغدادی ملقب به ابله (م 579)؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ در عنوان برخی از قصائد که اکثر در مدح است تاریخ 555 و 579 دیده می‌شود؛ کاغذ: شامی، جلد: مقوای چیتی، 37گ (56-92)، اندازه: 15×20سم [ف: 22-10]