دیباچه سخن

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3455/7 آغاز: تعالی الله زهی مایه بلند سخن و رتبه ارجمند گفتار که قلم قدرت آفریدگار تعالی شانه بمیانجی دو حرف آن که عبارت است از لفظ کن مجموعه آفرینش را بهفت بند آسمان و رباعی امکان و یکه بیت مه و خورشید و ترجیع فصول و ترکیب موالید و مطالع بروج و مصراع هلال و غزلیات هفته و قصاید ماه سال و مثنوی لیل و نهار؛ انجام: شکر الهی قیام نمودم و بدعا و ثنای حضرت شاهنشاهی اقدام، من ثنا میکردم مسیح تحسین، مسیح دعا میگفت من آمین. الهی تا جهانرا آب و رنگست ×× فلک را دور و گیتی را درنگست. مسلم بر تو باد این پادشاهی میسر کام دل چندانکه خواهی. در فهرست با عنوان «تقریظی بنام شاه عباس ثانی» آمده؛ بی‌کا، تا: 1063-1141ق، جلد: تیماج قرمز، 3ص (9-11)، اندازه: 15/5×33سم [ف: 10 - 1335]