دیباچه خسرو و شیرین

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 5138/143 آغاز: ای خسرو معنی ز تو با تاج و نگین ×× وی مظهر فیض سخنت روح الامین / بر ذائقه سامعه تلخ است سخن ×× گر نیست بر شکر ثنایت شیرین. خسرو شهرستان سخن را کام جان از شهرستانی ناظمی شیرین است که نظم مکنونات عالمین در مجاورت آفتاب قدرتش ذره ایست بس حقیر و روح الامین معراج ذاتش؛ انجام: و در ایراد بعضی امور دیگر که مناسب دیباچه است مثل تصریح به اسم سامی ممدوح و ذکر نامی بی نام ناظم و سبب نظم و امثال آن بهمان حد در ضمن نظم انتظام خواهد یافت اقتصار نموده شروع در مقصود مینماید و بالله التوفیق بی‌کا، تا: قرن 11 [ف: 15 - 204]