دستور اللغة

1. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 1143 آغاز: بسمله، الحمدلله الذى ابدع العالم بقدرته و خص بنی آدم بكرامته؛ انجام: اجوف استصوب صواب وانت. از «الف» تا «صاد» است معانی فارسی لغات نیز در مقابل آنها می‌باشد؛ خط: نسخ کهن، کا: عبدالواحد بن ابراهیم حلبی، تا: 475ق، جا: اردبیل؛ با سرلوح با خط کوفی، در پشت صفحه اول روی تاریخ، کاغذی چسبانده شده و آنچه از آن باقی مانده دو کلمه سبع و سبعین است با کلمه «مأئه» و از زیر کاغذ چسبانده شده «الفی» نمایان است که باید حرف نخست کلمه مضاف «مائه» باشد و این نمی‌تواند با این ترتیب جز «اربع» کلمه دیگر باشد و بالنتیجه تاریخ 477 می‌شود؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: مقوایی، رویه مخملی پشت گلی، 60گ، 24 سطر (12/5×16)، اندازه: 17×25سم [ف: 9 - 134]