خیل نامه

1. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1922/1-عکسی آغاز: (در سبب نظم کتاب گوید): الا ای زبده نه طاق و شش در ×× که هستی کامل و فرخنده اختر / ز من بشنو بگوش هوش ای دوست ×× بیانی نغز همچون مغز در پوست. دیباچه افتاده: رسولی کو سر پیغمبران است ×× حبیب خالق کون و مکان است؛ انجام: برین شد ختم و کردم قصه کوتاه ×× ز هر گفت و شنید استغفرالله / حسینی [...] اندوهت سرآید ×× امید آنکه امیدت برآید / الهی چونکه بخشیدی روانم ×× به ذکر خویش گویا کن زبانم / به نور معرفت بفروز جانم ×× ز دد نفس و شیطان وارهانم ... انجام: زدد نفس و شیطانم رهانم، تمام شد کتبا خيل نا [مه] من كلام سيد حسنی [چنین] بعون الله و توفیقه فی محرم الحرام 948ق لصاحب السعادة و الظفر [...] الشمس و القمر. از سید حسینی (حسنی؟) به آنچنانکه در انجامه آمده است. از دیباچه آن که آغازش افتاده، برمی‌آید شیعی بوده: «ز شیعه مذهبان دین درستم». (ص2) و خود را مردی سپاهی می‌شناسد: «بگفتا چون تویی مرد سپاهی ×× شناسی اسبت را دانی کماهی. و جای دیگر: به فن رایضی دستی رسانم ×× خدایم داده و آن را نیک دانم (ص5). روزگارش به دست نیامد جز آنکه نسخه نوشته محرم 948ق است. اسب نامه منظومی ست در قالب مثنوی. نخست مسایل را بگونه «سؤال» و «جواب» گزارش می‌کند، سپس: صفت چالغ، اوغتو، کهرگیر، رمنده، بدلجام، کندرو، کج دو ...؛ خط: ثلث، بی‌کا، تا: 948ق؛ افتادگی: آغاز؛ 46ص (1-46) [عکسی ف: 1 - 165]