خلاصة المناجات

همدان؛ مدرسه غرب؛ شماره نسخه: 4647/18 آغاز: الحمد لله الذی شهدت بوحدانیته آیاته و نطقت بفردانیته درر کلماته واحد لا من قلته و موجود لا من علة فسبحانه. روزی از قضای الهی بی دغدغه مناهی و ملاهی مشغول خیال وصال بودم ... لاجرم این کلمات بی اصل که هر یک فضیلت بی وصل بر صفحه هستی شد مرقوم و بخلاصة المناجات آمد موسوم و چون؛ انجام: خدایا مرا از ایشان گردان یا از نظارگیان ایشان که قسم سیم را طاقت ندارم و نه به تکلف خود را بر این میدارم چون نمی گردد میسر بودن از مردان راه مفتخر باشم من. خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ قطع: وزیری [رشت و همدان: ف: - 1516]