حقایق المناقب

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 12- عنقا آغاز: بدار الملک دل رو کن بجو آن دولت والا ×× که جز درماندگی حاصل ندارد ملکت دنیا / مرو اندر پی دنیا که ناچیزاست هر چیزی ×× مشوبی خوشه زین خرمن که هست امروز را فردا / الا ای غافل گمره ز چاه نفس بیرون جه ×× بشو پالوده ز آب و گل بهمت بال و پر بگشا؛ انجام: بجمله خلق سرورم چه شد مرا علی ولی ×× بجز علی نه رهبرم که رسته ام ز احولی / به قاف عشق حیدرم کشوده اند شهپرا کا: صفاء السلطنه عباس نایینی، بیتا؛ میرزا سها فرزند همای شیرازی در تاریخ اتمام این دیوان ضمن قصیده‌ای گوید: مراتب را ز درویشی بعالم ×× نداند کس چو او نیکو مراتب / هم او در عشق معشوقست و عاشق ×× هم او در جذب مجذوبست و جاذب / ابوالفضلش پدر خوانده از فضیلت ×× کتاب فضل را زان گشت کاتب / خطاب فقر را در خطه عشق ×× به تخت فقر می‌بخشد مناصب / دم عنقا مناقب گو شد از طبع ×× که طبعش بر مناقب هست راغب / بتاریخش سهاجست از دقایق ×× اشارات حقایق از مناقب [نشریه: 5 - 750]