حظیات

« یا رب ز سخنهای هوس دورم دار ×× و از حرف هوی به لطف مهجورم دار / هر چند به ناصواب گفتم سخنان ×× از گفته ناصواب معذورم دار / این چند کلمه مطایبه انگیز لطایف آمیز که نفس در باب عشرت و طبع اصحاب صحبت را به دستیاری کلمه «وصف العيش نصف العيش» حظ کامل و لذت شامل می‌بخشد زعفران زاریست که آب از جویبار چشمه سرانجامی خورده و گلدسته ایست از سرابستان خود کامی ایام هیچ مدانی آورده که درین ولابه امر عالی یاران لا ابالی و به اشاره رفیقان از خلل آورده سر کوچه عاشقی صادقی بقدر المامور معذور مرتب ساخت و به چهار فصل و پانصد حظ ساخت و به حظیات موسوم گردانید ... »