حسن و دل

8. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 16555 آغاز: و درود بی پایان نثار درگاه چیست که وهم و خیال واصلان بارگاه که نظر بازان مشاهده حقند؛ انجام: آن چه باشد نفس گفت دیر نیست چیزی را دیده ام مرا با او ملاقات. خط: نسخ، کا: محمد حسین، تا: قرن 11؛ این نسخه مذیل است به دو رساله: 1. رساله‌ای در عرفان، ناقص، مؤلف آن شناخته نشد. آغاز موجود: «لاجرم پس راتست (کذا) است چون نمی بینند غیری جز مجاز، جمله زو شنوند و زو گویند باز»، انجام موجود: «بر باد شد رفتار من گشتم خجل چون منکسر»، 2. مناجات، انصاری، عبدالله بن محمد؛ کاغذ: الوان، 47گ، 11 سطر، اندازه: 11/3×17سم [ف: 17 - 114]