الحروف و الجفر

2. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 488/2 از ناشناسی که بایستی از شیخیان و هم روزگار سید کاظم رشتی (د 1259ق) باشد. در آن از «جناب الشیخ المرحوم المبرور الشیخ احمد بن زین الدین (برگ 5پ، هامش) و همانجا از «مولانا السید کاظم الرشتی» یاد شده است. حاشیه‌مانندی است بر متنی که آن نیز ممکن است از یکی از مشایخ شیخیان باشد؛ خط: نستعلیق شکسته، بی‌کا، تا: 1264ق؛ 44گ (2ر-45ر هامش) [ف: 1 - 89]