حدایق الادباء

13. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 166 آغاز: ... عقل داند که چو مهتاب زند دست بتیغ ×× ردو منعش نه باندازه درع قصب است / عرصه مملکت غورچه نامحدود است ×× که در آن عرصه چنان لشگر نامعدود است / چشم بد دور که بس منتظمست این دولت ×× آری این دولت را منتظمی معهود است. صاحب جامع الحکایات آورده که انوری پسر رئیس مهینه بود در نیشابور آمده تحصیل کمالات نموده در علم حکمت و نجوم تصانیف دارد بعد از وفات پدر به مهینه برگشته اموال پدر را منصرف شد و دست اسراف برگشاد و در اندک روزی با حریفان باده و جام همه را بباد داد و بمذلت و تنگدستی افتاد بحدی که جامه زمستانی در برش نماند و در آن حالت این قطعه گوید ... ای بس که جهان جبه درویش گرفتی ×× از فضله زنبور برو دوختنی جیب / اکنون همه شب منتظرم تا که برآید ×× شمعی که بهر خانه فروغی دهد از غیب؛ انجام: ... بمدح نعسان حین ارتحل راجعا من عندهم. لا يبعد الله جيراناً تركتهم ×× مثل المصابيح تجلو ليلة الظلم / حدبت على بطون ضنّه گلها ×× ان ظالما فيهم و ان مظلوما / لولا بنوعوف بن بهثة اصبحت ×× بالنّعف ام بنی ابیک عفیما خط: شکسته نستعلیق و نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ به نظر میرسد که کتابت آن به وسیله شخص مؤلف به انجام رسیده؛ مجدول کمنددار؛ مهر ناصرالدین شاه قاجار؛ کاغذ ترمه اصفهانی جلد مقوای روکش چرم مشکی، 298ص، 20 سطر، اندازه: 10/9×19/3سم [ف: 7 - 336]