الحاوى فى علم التداوى

18. تهران؛ الهیات؛ شماره نسخه: 111 آغاز: بعده و الحقنة لاتؤثر فى هذا النوع فان كفى و الاعواج ايضا و فى عينه؛ انجام: و قشور اصل الكزبرة و دقيق الكرسنة اجر اسوا بالشربت او بما العسل و زهرة الحشى من يوما ماته و ربما كفى فيه استعمال الملح و الخل على موضع القضة والله اعلم بالصواب و الوافى خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 9 و 10؛ نزدیک به نیمی از آغاز کتاب نونویس؛ مقابله شده، محشی با نشانه «س، شرح، کناش خلیل»؛ تملک: مراد طباطبایی، محمد علی میرزا پسر ملک آرای پسر فتحعلی شاه و او در پایان نوشته که نسخه حاوی صغیر است و محمد زکریای رازی به دستور عضدالدوله دیلمی از حاوی کبیر خود خلاصه نموده است (؟)؛ کاغذ: اصفهانی و سمرقندی، جلد: تیماج سرخ، 93گ، 25 و 27 سطر (11×16)، اندازه: 16×23سم [ف: 538]