حاشیة معالم الاصول

53. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 8230 آغاز: آغاز پس از تسمیه: قوله لغة هوالفهم لايخفى ان طريق اثبات وضع الغه تارة يتحقق بالنقل عن اهلها بان يقولون ان هذه اللفظه موضوع لكذا او اسم له؛ انجام: فيكون التعارض بين المفهوم و منطوق الامر. کتاب دیباچه ندارد و نسخه نیز ناقص است و با تطابق اجمالی با هیچ یک از حواشی موجود موافق نیست و می‌نماید که تألیفی است مستقل. به این جهت مؤلف شناخته نشد. از نقل قولی که از علامه مجلسی دوم می‌نماید مسلم می‌گردد که از علمای امامیه قرن دوازدهم بوده است. مؤلف در طی کتاب جمله: «ذهب الاستاد دام ظله» و نظیر آن را مکرر یاد کرده است. در پشت نسخه با جوهر آبی (که اثر محو عمدی بر آن است) نوشته شده: «لايخفى ان هذا المصنف الجليل من مؤلفات السيد السند و الحبر المعتمد و المولى الامجد لسيد العالم العلامه و الفاضل الكامل الفهامة» از جمع عبارت منقول در متن با آنچه در پشت نسخه نوشته شده پنداشته می‌شود که مؤلف از شاگردان وحید بهبهانی است و شاید سید علی طباطبائی صاحب ریاض باشد که از شاگردان وحید بهبهانی است و هم از محشین بر معالم. [مطلع الشمس فردوس التواریخ ص 136 (2) هر چند در نظر سطحی مطابقت گفتار منقول از استاد دام ظله با حاشیه وحید بهبهانی بر معالم که در این کتابخانه هست دانسته نشد. لیک در صفحه 40 این کتاب آمده: «قال الاستاد دام مجده و لقد كنت اقول بمقالة الصحيحي كما هو المشهور بين المجتهدين ولكن بعد ما تصفحت كلمات الاصحاب وجدتهم متمسكين بالاصل فى العبادات في مقامات عديده حتى من جماعة الاعلام القائلين بان الاسامى العبادات للصحيحة منها كـالصدوق من القدماء و المتاخرين كصاحب المدارك و المحقق الخوانساری» تا آنجا که می‌گوید: «قال الاستاد و لما رايت ذلك ظهر فساد ما كتب (کذا) عليه قديم الدهر» مقارنه این عبارت با آنچه که در کتاب الذریعه (ج 6ص 205) روایت شده: از اینکه وحید بهبهانی علیه الرحمه کتاب معالم را عنوان درسش قرار می‌داده و بیست بار آن را درس گفته و در هر مرتبه افادات و حواشی تازه تعلیق بر معالم الاصول می‌داشته و باین جهت حواشی متعدده تألیف نموده. گمان می‌رود که مقصود از استاد در این کتاب وحید بهبهانی است.] کتاب از حواشی تحقیقی است. این نسخه از اول تعریف فقه تا اوایل مسئله (حمل مطلق بر مقید) را دارد؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ 148گ، 21 سطر، اندازه: 14×20سم [ف: 6 - 36]