نسخه آزمایشی پایگاه فهارس نسخه‌های خطی • دربردارنده بیش از ۷۶ هزار اثر و ۴۳۸ هزار نسخه خطی
شناسنامه کالبدشناسی نسخه خطی
/m/112445
کتابخانه و مخزن نگهداری: گلپایگانی
شهر و کشور: قم
شماره نسخه: 6946-35/126

نشان‌های نسخه‌شناسی و کالبدشناسی

اصل نسخه (دستخط مؤلف) —
حواشی به خط مؤلف ✓
تذهیب و سرلوح —
نگاره و نقاشی —
تصحیح‌شده (مصحح) ✓
دارای حواشی (محشی) ✓
سطور مجدول (جدول‌بندی) —
دارای رکابه (پای‌صفحه) —
مقابله و بلاغ —
چاپ عکسی / فاکسیمیله —

مشخصات کاتب و تاریخ کتابت

تاریخ کتابت:
دوشنبه 12 شعبان 1236ق (نونویس)، بخشی از نسخه قدیمی است و بخشی دیگر تازه تر است که عبدالوهاب قزوینی در 1236 کتابت کرده (1236 هـ.ق)
محل کتابت:
نامشخص
ردیف ثبت در مأخذ:
ردیف 128 (در فنخا)

ویژگی‌های مادی و ظاهری نسخه

نوع و اقلام خط:
نستعلیق
تعداد برگ و سطر:
189 برگ • 26 سطر
ابعاد و اندازه (سانتی‌متر):
12×19سم
کاغذ و جلد:
کاغذ نامشخص • تیماج قهوه‌ای

آغاز نسخه

منطبق بر آغاز اثر (در مأخذ: «برابر»)
« قال وحید زمانه تغمده الله بغفرانه: الحمدلله فیاض ذوارف العوارف. الفیاض الوهاب، من فاض الماء فیضاً اذا کثر و سال من جانب الوادی فکأن الوهاب مازاد علی موضعه فسال ... و الآل ما یری فی طرفی النهار من السراب، و خطور المعنی بالبال اختلاجه و تحرکه فیه. و بعد فان العلوم ... و ها انا افیض فی شرح الکتاب یوهم ان الخطبة كانت متقدمة على الشرح مع ان ما سيق يدل على تأخرها ... قال: الحمد هو الوصف بالجميل على جهة التعظيم »

انجام نسخه

منطبق بر انجام اثر (در مأخذ: «برابر»)
« و قد مر من الشارح كلام فى أن مثله هل يكون ... فالاعرف واجب التقديم فى نظر التعليم، ليكون ترقيا من الاسهل الاقرب الى الاصعب ... و نبه بقوله: و فيه ما عرفت ... الحاصل من الاحساسات المتعلقة بجزئياته اقرب فيكون اعرف و هذا جار فى الذاتی و العرضى اذا كان افراده محسوسة قطعا »
فوائد و رسائل مندرج در نسخه:
علامت بلاغ
فنخا مشخصات مأخذ و استناد فهرست‌نگاری:

فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، به کوشش مصطفی درایتی، تهران، سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران.

جلد 12 • صفحه 308 • ردیف 128
متن فنخا (مأخذ نسخه خطی):
128. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 6946-35/126 آغاز و انجام: برابر خط: نستعلیق، کا: عبدالوهاب بن میرزا کلب علی قاضی قزوینی (نونویس)، تا: دوشنبه 12 شعبان 1236ق (نونویس)، بخشی از نسخه قدیمی است و بخشی دیگر تازه تر است که عبدالوهاب قزوینی در 1236 کتابت کرده؛ مصحح، علامت بلاغ، محشی از «ملک سعید مدظله»؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 189گ، 26 سطر، اندازه: 12×19سم [ف: 3 - 1544]