حاشیة القوانین المحکمة

17. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2139/1 آغاز: بسمله. اما المقدمات ففی بیان رسم هذالعلم و موضوعه و نبذ من القواعد اللغوية، اعلم ان لهذا العلم تعريفان؛ انجام: انجام به جهت پراکندگی و جابجایی اوراق معلوم نیست حاشیه‌ای است بر متنی در اصول فقه که مصنف متن ظاهراً پیش از دوران صاحب معالم می‌زیسته است. محشی، که یکی از شاگردان سید حسین قزوینی (1126-1208ق) می‌باشد به پاسخ های صاحب معالم و مصنف در گ 56، 57، 65 و ... اشاراتی دارد. وی از معاصران برتر خود چون فاضل هروی (1217-1299)، فاضل ایروانی (م 1306) و شیخ مرتضی انصاری (1214-1281) با عنوان «دام ظله» یاد می‌کند و به اقوال قزوینی که گویا همان است که در قرن 13ص 373 دیده می‌شود با عنوان استاد محقق مدقق دام ظله (گ5، 36پ، 46، 64، 69 و ...) اشاره می‌نماید. در این حاشیه به نظریات شیخ بهایی (953-1030) گ 3ب و 5، محقق بهبهانی (1118-1205) گ 4، محقق جواد (م 1065) و محقق خوانساری (1016-1098) گ 50 و 70، صاحب فصول (م 1254) گ 44، صاحب ضوابط (1214-1262) و ... اشاراتی شده است. همچنین از معالم و حاشیه های آن چون هداية المسترشدین و حاشیه سلطان العلما یاد شده است. این حاشیه که ظاهراً به خط خود محشی می‌باشد. بطور پراکنده در برگ‌های 2پ تا 76 و 90 تا 99 جا دارد و اوراق آن جابجا شده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی شکری، جلد: مقوایی، رویه تیماج حنایی، 85گ (2پ-76، 91-99)، 23 سطر (9/05×16)، اندازه: 14×19سم [ف: 11 - 388]