حاشية شرح العضدى على مختصر ابن الحاجب

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8077 آغاز: برابر؛ انجام: و هو انما يستلزم كذبه بالمعنى الحقيقى لا بالمعنى المجازى. قوله و هم ثلثه او اربعة. خط: نستعلیق تحریری مخلوط به شکسته، بی‌کا، تا: قرن 11، عصر مولف؛ مصحح، محشی احتمالاً به خط مولف، دارای رکابه، در برگ‌های نخستین هست که امضای «منه عفى عنه» دارد و به احتمال فراوان به خط مولف است. اما این حواشی در برگ‌های بعد (تا آخر نسخه) تغییر امضا می‌یابد به «منه دام ظله العالی / السامی»، «دام افاداته»، «منه سلمه الله» یا «دام بقاؤه» که در لابه‌لای آنها نمونه خط مولف باز هم هست با همان امضای قبلی. در سه مورد هم، حواشی به نقل از «مجمع البيان»، «نهایة ابن اثیر» و «تفسیر بیضاوی» است، نام کتاب روی برگ دوم به صورت زیر نوشته شده که نام مولف به دلیلی نامعلوم سیاه شده است: «تعلیقات شرح المختصر فی الاصول للعبد الكثير ... غفر له الرحيم الرحمن» که باید به خط مولف (خلیفه سلطان) باشد. وی ابیاتی نیز نوشته بدین ترتیب: [از سعدی است] «شنیدم که در روز امید و بیم ×× بدان را به نیکان ببخشد کریم / تو نیز ار بدی بینیم در سخن ×× بخلق جهان آفرین کار کن / چو حرفی پسند آیدت از هزار ×× بمردی که دست از تعنت بدار. كتب في شهور سنه خمسين بعد الالف [= 1050] من الهجرة النبوية عليه آلاف التحية»، رباعی ای از خلیفه سلطان با رقم «لراقمه»: «آن را که فنا عین تمنا باشد ×× از کش مکش دهر چه پروا باشد / وانکس که بلا کمال نعمت داند ×× الوان تنعمش مهیا باشد لراقمه عفی عنه»؛ یادداشت تملک: محمد بن محمد زمان، احمد حسینی، سید محمد بن محمد علی موسوی در سلخ شعبان 1183؛ جلد: مقوایی با روکش تیماج سرخ، 232گ، 19 سطر، اندازه: 12/4×19/3سم [ف: 27/1 - 139]