حاشیة شرح الاشارات

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1892/2 آغاز: قال الشيخ قدس سره قد علمت ان للجسم مقداراً كميا متصلاً اشار الى هذا العلم فيما سبق بقوله بل هو في نفسه كما هو عند الحس و تفصيل الكلام في هذا المقام انه لاخلاف بين الحكماء و المتكلمين فی وجود جوهر مجرد بالذات؛ انجام: قال الشارح قدس سره في اتصافها بالعلية الى وجود معلولها المتأخر عنها حاصل كلامه اتصاف العله بالعلیه بالفعل موقوف على وجود المعلول من ان وجود المعلول متاخر عن وجود العله و تاخر وجود المعلول عن وجود العله لايستلزم تاخر وجود المعلول عن حقيقه العله ... لجواز ان يكون صفه العلیه موقوفه على وجود المعلول. خط: شکسته نستعلیق، کا: شیخعلی پسر عبدالرحمان شولستی رانکوهی لاهیجانی، تا: 1071ق؛ محشی با نشان «منه مد ظله العالی»، در صدر نسخه (قبل از بسمله) نام شمسا آمده و در پشت برگ نخست آن به‌خط نسبتاً کهنه‌ای نوشته شده «حاشیه شمسیه بر کتاب شرح اشارات خواجه نصیرالدین طوسی»، در این نسخه خط‌خوردگی و جبران سقطات و اصلاح کلمات در حواشی فراوان مشاهده می‌شود و در ذیل آن هیچ‌گونه قرینه‌ای بر این‌که مؤلف کتاب را در اینجا پایان داده دیده نمی‌شود، جمله آخر نیمه تمام مانده و پس از آن چیزی نیامده و این کیفیت نیز خود مؤید آنست که نسخه اصل و به خط شمساست خاصه آنکه حواشی «منه مد ظله» به قلمی دیگر است؛ جلد: تیماج قرمز، 58ص (158-215)، 27 سطر، اندازه: 12×18/5سم [ف: 9 - 566]