حاشیة شرایع الاسلام فی المسائل الحلال و الحرام

25. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 991 آغاز: برابر؛ انجام: برابر خط: نسخ، کا: محمد بن محمود، تا: 18 رجب 979ق؛ در آخر نسخه آمده: در این کتاب هرجا «شیخ» آمده مراد شیخ طوسی است. «شیخین» عبارت است از شیخ طوسی و شیخ مفید، «ثلاثه» آن دو تن به اضافه سید مرتضی، مراد از «خمسه» آن سه تن به علاوه ابن بابویه علی و محمد. مقصود از «متاخر» ابن ادریس است، هرجا «علامه» یا «فاضل» آمده، منظور علامه حلی می‌باشد. «محقق» همان نجم الدین سعید است، «قاضی» همان ابن براج است، «حلبی» همان ابوالصلاح؛ تملک: محمد بن حسن حسینی، ابراهیم بن قاسم حسینی؛ مهر: حاج سید سعید؛ جلد: تیماج مشکی، 16 سطر (7×12)، اندازه: 12×18سم [ف: 3 - 1357]