حاشية الروضة البهية فی شرح اللمعة الدمشقية

11. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 464 کر آغاز: كتاب إحياء الموات قوله بحيث لايعرفون؛ لا يخفى أن هذا أعم من إبادة الأصل إذ ربما وجد له أهل و لايعرفون فلعل الغرض أن عدم معرفة الأهل كان فى جواز إحياء الموات و لايعتبر فيه العلم بالعدم، لكن لابد من الجهل بوجود؛ انجام: و فيه الدية و هی و إن كانت مقطوعة فى التهذيب لكنها مستندة فى الفقيه إلى الصادق عليه السلام فليس فيها قطع و فى صحيحة عبدالله بن سنان عن الصادق عليه السلام ما كان في الجسد منه اثنان و فيه نصف الدية، الخبر، و المراد أن فى واحد منهما نصفهما لا فى الجميع؛ تمت بعون اله الملك العلام از: سید حسین ... . تعلیقاتی نسبتاً مفصل با عنوان «قوله، اقول». این مجلد حاوی تعلیقات محشی بر کتاب احیاء الموات تا پایان کتاب الدیات آن است. در آغاز نسخه نوشته شده «از جمله کتب مرحمت پناه طوبی مکان میرزا سید حسین است» که صرف نظر از اینکه عبارت مذکور، اعم از تملک و تألیف است! به هر حال می‌رساند که نام محشی ما «سید حسین» است و با توجه به عبارات مرحوم آقا بزرگ طهرانی، وی بایستی یکی از این سه بزرگوار بوده باشد: 1. سلطان العلماء امیر علاء الدین حسین بن رفیع الدین محمد مرعشی آملی اصفهانی (- 1064ق)، 2. سید محمد حسین بن محمد صالح خاتون آبادی (- 1151ق)، 3. سید حسین بن ابی القاسم موسوی خوانساری (-1191ق). لیکن با توجه به بررسی‌های انجام شده، معلوم نشد که آیا محشی یکی از این سه شخص می‌باشد، یا اینکه «سید حسین» دیگری مراد است، چنان که با توجه به خط محشی بودن نسخه (به احتمال زیاد)، همین نظر اخیری هم تقویت می‌شود، کما اینکه ممکن است «سید حسین» از اصل، صرفاً یک یادداشت تملک بوده باشد!؛ خط: نسخ تحریری، کاتب = مؤلف، تا: اواخر قرن 12 یا اوایل قرن 13؛ مصحح؛ مهر: «حسین منی و أنا من حسین» (بیضی) که بایستی مربوط به خود محشی باشد؛ کاغذ: فرنگی سفید آهار مهره، جلد: تیماج قهوه‌ای، 225گ، 21 سطر، اندازه: 9/5×15/5سم [ف: 2/40 - 229]