حاشیه جامع المقاصد

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14232/6 آغاز: بسمله قوله علی الاصح نعم لنص اصحابنا علی اعادة الطواف نسیانا ان کان واجبا و اجزائه ان کان ندبا و ذلک یستلزم عدم الاشتراط اذ النسیان لا مدخل له فیما هو شرط قوله للکون ای لنفس کونه متوضیا فیکون الغرض بیان استحبابه لنفسه لا لغیره؛ انجام: قوله فلا یکون طاهرة فیه بحث لما مر من ان الاجسام الواقعة فی الخمر المخلل تطهر بزوال تلک النجاسة ... قوله الا انه لا یعلم فیه تذکیر لما هو الحق مما سبق. الى هنا من افادات الشیخ الاجل الاعلم الشیخ عبدالعالی رحمه الله بن الشیخ علی طاب ثراه، نقلتها حین استفادتی القواعد منه رحمه الله. بخشی از کتاب طهارت؛ خط: نسخ، کا: حاجی بابا بن میرزا جان قزوینی مولدا، تا: 1020ق؛ جلد: مقوایی عطف تیماج، 10گ (62پ-71ر)، اندازه: 12/5×19/5سم [ف: 38 - 343]