حاشية انوار التنزيل

27. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 3984/1 آغاز: بسمله. (قوله) اصله عن ما فحذف الالف حذفا كثرا الى ان قل الاصل؛ انجام: الذي عادته ان يخنس ... قوله ذلك كالقوه الوهميه فالخناس يلقى النفس ماسوى الرب ... فی هذا المقام. الحمدلله الذى وفقنا لشرح هذا التفسير من الطرفين ... يلهمنا دقائق القرآن كالظاهر، تم در (برگ 1ر) این نسخه نوشته اند «عصام بر انوار التنزیل» و چلبی در کشف الظنون (ج1ص 190) می‌گوید: حاشیه عصام بر انوار التنزیل از آغاز قرآن تا پایان سوره اعراف است لیکن در آغاز این نسخه می‌گوید: «معنی این مطلب در سوره صف. سوره 61 گذشت (برگ 2پ)» و شاید مقصود آن است که در سوره صف بیان شده است، و در برگ 15ر دارد: «و قد مر فى سوره (طه)» و در برگ 28ر از سوره مطففین و در برگ 43پ از سوره بلد 90 و در برگ 48پ از سوره ضحی 93 گفتگو کرده، می‌گوید: «خدا در اینجا حق را به دهان نهاده بی آنکه مذهب او باشد، پس نویسنده یک اشعری ضد زمخشری معتزلی است»؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 12؛ محشی با نشان: ع ب، خسرو سعدی چلبی، شیخ زاده، داده، شریف، م ح، محیی الدین، قاسم، خلخالی، عبدالرحمان، محمدی، شیرانشی، یادداشت‌هایی از تلخیص المفتاح صدر الشریعه، حدیث و فقه، با گواهی مطابقت نسخه با نسخه دیگر با کمک یک طلبه از آغاز تا انجام در 1120ق و تصحیح بار دوم در تاریخ 1123 و در زیر آن به زبان ترکی با امضای قاضی جزائری گواهی نوشته که این حاشیه عصام را با یک عالم مقابله کرده است؛ کاغذ: اصفهانی نخودی، جلد: مقوا رویه کاغذ، 65گ (2-66پ)، 17 سطر (7/5×14/5)، اندازه: 15/5×20/5سم [ف: 17 - 275]