جواهر مثنوی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13709 آغاز: این نشان قذف و خسف و صاعقه ×× شد بیان عز نفس ناطقه / جمله حیوان را پی انسان بکش ×× جمله انسان را بکش از بهر هش؛ انجام: تا چه کند همت اهل نظر ×× رو زجواهر تو جواهر ببر / رو به جواهر بنگر بی غرض ×× تا که جواهر ببری بی عرض / رو زر خالص بشناس از نحاس ×× شاه تو بشناس تو در هر لباس جلد دوم و سرودن این جلد در اواخر شوال 1336 پایان یافته؛ خط: شکسته نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: اواخر شعبان 1336ق؛ جلد: تیماج سرخ، 116گ، اندازه: 13×21سم [ف: 37 - 235]